رها باید شد!

از هستی خویشتن رها باید شد،از دیو خودیّ خود جدا باید شد، آن کس که به شیطان درون سرگرم است، کی راهی راه انبیا خواهد شد.

ماندگاری و پویایی تشیع مدیون بیرق سرخ عاشورا

بسم الله الرحمن الرحیم

إن الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه، مردم در ظلمت گمراهی فرو رفته بودند. جاهلیت با تمام قوت و ساز و کار خود برگشته و میدان داری می کرد. دنیا و زخارف آن با همه زرق و برق فریبنده در دل ها نشسته و سگ بازی و شراب خواری از آداب و رسوم دارالخلافه و شخص پلید خلیفه شده بود.

حلال محمد(ص) حرام و حرام او حلال جلوه می نمود، بدعت ها، سنت تلقی و حرمت حریم الهی به دست مدعیان دروغین ولایت و خلافت شکسته می شد. در آن موجی چنان هائل که یزید را امیرالمؤمنین می خوانند و ساحت مقدس مولای موحدین، فاتح خیبر و مالک ملک لافتی اسائه ادب و هتک حرمت می شود و رندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس، گویا ولی شناسان رفتند از این ولایت.


در این لحظات حساس و حیاتیست که باید چراغی در پیش رو گرفت و تاریکی ها را در نور دید و به نور و نورانیت دست یافت.دریای پرتلاطم فتنه و آشوب کوی و برزن را فراگرفته و مردم آگاه و ناآگاه را به دنبال خود می کشاند زور و زر به اهل ایمان فائق آمده و نفس ها در سینه ها خفه شده و گریزگاهی پیدا نمی شد.

این جاست که «مثل اهل بیتی کمثل سفینه نوح من رکبها نجی و من تخلف غرق» معنا پیدا می کند و در وجود نازنین امام حسین(ع) همان سفینه نجات امت جدّش، تجلی می یابد و نه تنها شیعه بلکه همه امت اسلامی و انسانیت را از گرداب بلا و نابودی نجات می دهد و ماندگاری و پویایی تشیع را مدیون بیرق سرخ عاشورایش می نماید.

السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین(ع)

و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین(ع)

الذین بذلوا مهجهم دون الحسین(ع)

 

  
نویسنده :سید ; ساعت ٧:٥٤ ‎ب.ظ روز ٢٥ آبان ۱۳٩۳