رها باید شد!

از هستی خویشتن رها باید شد،از دیو خودیّ خود جدا باید شد، آن کس که به شیطان درون سرگرم است، کی راهی راه انبیا خواهد شد.

به خدا اعتماد کنیم.

بسم الله الرحمن الرحیم

کشتی غرق شد و آب او را به ساحل جزیره­ای متروکه آورد.

امیدی به نجات نداشت. یک ماه زحمت کشید و از چوب و خار و خاشاک کلبه­ای ساخت.

آنروز وقتی برگشت، کلبه در حال سوختن بود، خیلی به خدا گلایه کرد، ساعتی بعد کشتی­ در جزیره پهلو گرفت و او نجات یافت.

ناخدا می­گفت از دود آتش فهمیدم کسی کمک می­خواهد.

«عَسَی أَن تَکرَهُوا شَیئاً وَ هُوَ خَیرٌ لَکُم وَ عَسَی أَن تُحِبُّوا شَیئاً وَ هُوَ شَرٌ لَکُم وَ اَللهُ یَعلَمُ وَ أَنتُم لَاتَعلَمُون»(بقره، آیه 216)

چه بسا چیزی را خوش نداشته باشید، حال آنکه خیر شما در آن است. و یا چیزی را دوست داشته باشید، حال آنکه شر شما در آن است. و خدا می­داند، و شما نمی­دانید.

ایمان داشته باشیم،

از ته دل یقین داشته باشیم،

و این یقین را در خودمان تقویت کنیم،

که هر کار خدا حکمتی دارد و هیچ اتفاقی بی حکمت و مصلحت نیست

و باور داشته باشیم که هر اتفاقی می­افتد به نفع ماست.

با تقویت چنین فکر و عقیده­ای راضی به رضای خدا و شاکر خواهیم بود و آرامش فکر و روح خواهیم داشت.

  
نویسنده :سید ; ساعت ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ روز ٧ دی ۱۳٩۱